Ανιχνεύσεις - Χρ. Γιανναράς - Οι συνέπειες των κακουργημάτων της κομματοκρατίας - 19 Σεπ 12

Ο Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Χρήστος Γιανναράς απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 19.9.12 με θέμα «Η παθογένεια της κρίσης».

http://lomak.blogspot.gr

Δεν είναι απλά κλοπή. Είναι δουλεία ! - Μια ανάλυση για γερά νεύρα

Ο Γιώργος Παπανδρέου τα κατάφερε. Σε 2 χρόνια, εξαθλίωσε τον Ελληνικό λαό, εξόντωσε όλους τους εγχώριους δανειστές και ξένους μικροδανειστές και μετέφερε όλα τα δάνεια μας στο ΔΝΤ και τους συν αυτώ. Παραχωρεί τα κλειδιά των πιο παραγωγικών επιχειρήσεων σε ιστορικά χαμηλές τιμές στους "φίλους συμμάχους", μοιράζοντας τα τιμάρια της ξεφτιλισμένης μας χώρας, σε κατακτητές με αγγελικό πρόσωπο οι οποίοι φτύνουν κι ασελγούν στο πτώμα μας. Με αφορμή το "Ελληνικο δράμα", έβαλε κεκαλυμμένα τις Αμερικανικές Τράπεζες (τις εξής 2) ως τους απόλυτα κυρίαρχους στο παιχνίδι της εξολοκληρου διαχείρισης του Ευρωπαϊκού Χρέους και κατά συνέπεια της διαχείρισης και διοίκησης των πάντων, στα επόμενα χρόνια, μέσω του EFSF ή κάποιου άλλου τραπεζοδίαιτου αραβουργήματος στο οποίο θα εξελιχθεί. Λεπτομέρειες.

Tα όσα... συνωμοσιολογικά εκθέσαμε επί 3ετία στον Επίκουρο, η "κακιά η ώρα" τα επιβεβαιώνει ως πραγματικότητα. Τι ατυχία. Το αιώνιο παιχνίδι μεταξύ πιστωτών (ιδιωτών) και δανειοληπτών (κρατών και πολιτών), σε κανέναν δεν κάνει εντούτοις εντύπωση και ούτε καν αποτελεί μέρος του προβλήματος, αν και είναι το ίδιο το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι τάχαμου, σύμφωνα με τους ταξιτζήδες της ενημέρωσης, το ατέλειωτο - και ακίνδυνο για τα συμφέροντα τους - θέατρο σκιών περί κουρέματος, μνημονίων, μέτρων, βοήθειας και διασώσεων - έτσι υποβοηθώντας την διαιώνιση της βασιλείας του τερατόμορφου αφανούς δυνάστη του οποιου η επικυριαρχία δεν θίγεται στο παραμικρό. Στην ουσία πρόκειται ασφαλώς, περί της πιστωτικής μπότας που έχει και όνομα και διεύθυνση, που πατάει πλέον στο λαιμό, όπως ανέκαθεν, μην αυταπατάστε, το προαιώνιο θύμα της και τελικό αποδέκτη, τον καταναλωτή-φορολογούμενο-πολίτη. Πολύ απλά, τον τροφοδότη της χρηματοπιστωτικής (της) μανίας. Μόνο που αυτήν τη φορά το κάνει εκτός Τριωδίου, με κάτω τις μάσκες - και σοκάρει. Στην διαδρομή της τελευταίας διετίας, γινόμαστε οι Έλληνες, καθημερινά μάρτυρες της δύναμης του παραλογισμού, που επιτάσσει οι πιστωτές να είναι σε κάθε νέα φάση κερδισμένοι σε χρήμα και ενδυναμωμένοι σε εξουσία,  και οι λοιποί θνητοί, απλά παρατηρητές ή συρόμενοι ή δοσίλογοι, γελαστοί ή γελασμένοι τρόπον τινά.Στον πρωτόγονο κόσμο αυτόν της απληστίας και της εξουσίασης των κυνηγημένων, τον "προηγμένο μας κόσμο", στον οποίο τα ζωώδη ένστικτα επουδενί δεν εξέλιπαν, είναι απολύτως φυσιολογικό 3 ιδιωτικοί οργανισμοί (τράπεζες), επί της ουσίας η JP Morgan και η Goldman Sachs, με περιουσιακά στοιχεία $4 τρις περίπου, να έχουν έκθεση 52 φορές μεγαλύτερη, ήτοι πάνω από $200 τρις (4 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ) σε αυτό που αποκαλείται "Αγορές (καζίνο) Παραγώγων" (και μόνο εκεί). Ενώ μια χώρα που συνεισφέρει με το 2% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, η Ελλάδα, με αντίστοιχο χρέος 1,5 φορές του παραγόμενου προϊόντος της, μη υπολογιζομένων των περιουσιακών στοιχείων

ΚΑΙ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΑΛΑΕΙ.......

Χρειαζόμαστε επειγόντως έναν Πούτιν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα διανύει τις μαύρες ημέρες της Ρωσίας του Γιέλτσιν. Σε όλα τα επίπεδα με ταυτόσημα, γεωμετρικώς αυξανόμενα συμπτώματα. Πολλοί εδώ στο “Ολυμπία” έχουν μιλήσει για Αργεντινοποίηση της Ελλάδας. Αυτό ισχύει όσον αφορά την πολιτική συμπεριφορά στο εσωτερικό, τους μηχανισμούς προπαγάνδας και την δράση του παρακράτους.

Η κυβερνητική λειτουργία όμως, οι εξελίξεις και τα αποτελέσματα παραπέμπουν ακριβώς στο δράμα της Ρωσίας πριν και μετά την έλευση του ΔΝΤ με τις ευλογίες του Γιέλτσιν.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός ιδιαίτερα, σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με τον παμπόνηρο Μένεμ της Αργεντινής. Η δράση και η συμπεριφορά του είναι ταυτόσημες με τον αχυράνθρωπο Γιέλτσιν που λειτουργούσε απλώς ως μαριονέτα σε καταστολή, έχοντας ως μοναδική μέριμνα κάποιες δημόσιες εμφανίσεις όπου αποστήθιζε (όταν ήταν σε θέση) κείμενα επιπέδου δημοτικού που βεβαια δεν είχαν ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα. Κάτι σαν μονόπρακτα, διαφορετικά ανάλογα την περίσταση. Ένα εκνευριστικό θέατρο. Ήταν εμφανές πως δεν μπορούσε να αντιληφθεί τον απίστευτο εξευτελισμό του.

Ίδιος είναι δυστυχώς ο ρόλος που διαδραματίζει ο Έλληνας πρωθυπουργός. Εβρισκόμενος σε συνεχείς διακοπές και απουσία από το φυσικό πεδίο δράσης, εμφανίζεται ως frontman σε θεατρικές παραστάσεις με industrial φόντο, σύντομες χαιρετούρες σε καφετέριες ή μονολόγους για την κατάσταση της χώρας τις οποίες διαβάζει αράδα – αράδα σε πλήθος καρτελων με γραμματοσειρά μεγάλου μεγέθους τις οποίες εναλλάσσει με αγχωτική