Ανατροπή των αποτελεσμάτων της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

ΤΟΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: Θεωρούμε αυτό το κείμενο πολύ σημαντικό και σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Παναγιώτης Ήφαιστος

Ακολουθούν τρεις επισημάνσεις ζωτικής σημασίας για το «μετά» της συντρέχουσας κρίσης. Αφορούν α) το ροκάνισμα των νομιμοποιητικών θεμελίων της πολιτειακής νομιμότητας, β) το έλλειμμα μιας πολιτικής διακυβέρνησης που θα έχει ως λάβαρο την εθνική ανεξαρτησία και γ) το ανησυχητικό νέφος μιας μεταμοντέρνας επικοινωνιακής δεσποτείας που για ακόμη μια φορά αποδείχθηκε ότι υπονομεύει την δημοκρατία, τον πλουραλισμό και τον πολιτικό ορθολογισμό μέσα στην ελληνική δημόσια σφαίρα.

Επικοινωνιακή δεσποτεία

Τις μέρες υπογραφής και «πλασαρίσματος» του μνημονίου φωτίστηκε μια μεγάλη ανωμαλία του δημόσιου βίου της Ελλάδας: Υπάρχει ένα αόρατο, αδιαφανές και καλά οργανωμένο δίκτυο «πληροφόρησης» που ανά πάσα στιγμή επισκιάζει την αλήθεια μέσα στην δημόσια σφαίρα. Τα μέλη αυτού του συστήματος έχουν όπως φαίνεται διασφαλισμένο βήμα στα μέσα ενημέρωσης και

ΕΥΤΥΧΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΟΙ......

Π. Ήφαιστος: Παρέμβαση για τον ρόλο της Εκκλησίας

Παρέμβαση στο ζήτημα της «θέσης και άποψης» της ελληνικής εκκλησίας
Παναγιώτης Ήφαιστος

Το συντρέχον μέγα κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, πνευματικό, ηθικό και διπλωματικό πρόβλημα της Ελλάδας το οποίο ενδέχεται να καταλύσει ολοκληρωτικά το νεοελληνικό κρατίδιο συμπαρασύροντας στο βάραθρο όσους Έλληνες απέμειναν, δεν είναι άσχετο με την συζήτηση για τον ρόλο της Ελλαδικής Εκκλησίας και δεν αφορά μόνο τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο ή επίσκοπο. Αυτό που διακυβεύεται, εκτιμώ, είναι κατά πόσο η Ελλάδα μετά από δύο περίπου αιώνες θα καταστεί εθνικά ανεξάρτητη και κατά πόσο θα εισέλθει σε πορεία δημοκρατίας και πολιτικού πολιτισμού, ή, αντίστροφα, κατά πόσο θα διαλυθεί για να εκτονωθούν τα σύνδρομα όσων επί δεκαετίες την καβαλίκευαν σέρνοντάς την στην εξάρτηση, στην πνευματική εκμηδένιση, στο ηθικό ξεχαρβάλωμα, στις ήττες και στις καταστροφές.
Συντομογραφικά μόνο:
      1. Έτσι που καταντήσαμε λόγω διάδοσης των εθνομηδενιστικών παραδοχών, ας καταθέσω, πρώτα, ένα «πιστοποιητικό προοδευτικής ορθότητας»: Δεν είμαι κατ’ ανάγκη θρησκευόμενος και δεν ενδιαφέρει κανένα ή την επίμαχη συζήτηση αν ο εκάστοτε σχολιαστής είναι «πιστός», άθεος, ή πιστός αλλά μη συχνός επισκέπτης στην Εκκλησία της ενορίας του. Τα ζητήματα που τίθενται για τον ρόλο της Εκκλησίας είναι πολιτικά. Θέτουν επί τάπητος το ερώτημα κατά πόσο θα μιλάμε λογικά και στην βάση