Εμείς την Παναγία την έχουμε Αρχιστράτηγο
Το Άγιον Όρος, εγώ είχα την τύχη την αγαθή να το πρωταντικρίσω πετώντας μ’ ένα «Μιράζ 2000» πάνω απ’ τον Άθω πέρυσι τέτοιες μέρες. Ήταν το δώρο των φρουρών του Αιγαίου, όπως έκτοτε απο καλώ τους πιλότους της πολεμικής μας αεροπορίας, για τη γιορτή των αρχαγγέλων, τη δική τους, προς μία δημοσιογράφο που επιμένει να μετράει τις αναχαιτίσεις των απέναντι κι όχι τις παραβιάσεις τους…
Λέγω «τύχη αγαθή» κι ας με πουν μελοδραματική, όσοι δεν ένιωσαν το προνόμιο να αεροζυγιάζονται με τα σύννεφα. Να περιδιάβαιναν τις κατοι κίες των αγγέλων. Να βλέπουν μ’ ό λα τα κύτταρα του φθαρτού σώματος τους, την προσευχή ως αύρα χαρμο λύπης να εγκολπώνεται σκήτες και μοναστήρια, τις κατοικίες των ερα στών μιας ταπεινότητας, που αντέχει χίλια χρόνια τώρα να υπερασπίζεται με πίστη κι αγάπη τους πολλούς και άπιστους.
Όταν διάβασα στις εφημερίδες πως δύο κοινοτικές κυρίες αξιωμα τούχοι βγήκαν να μας επιτιμήσουν που επιμένουμε στο Άβατον του «Πε ριβολιού της Παναγιάς» μας, ανάμε σα σε κάτι φληναφήματα
