Σχεδόν όλοι συμφωνούμε, πως η επιβαλλόμενη από το Μνημόνιο αναδιάρθρωση της δημόσια μηχανής, είναι απαραίτητη να γίνει, ανεξάρτητα αν μας την επιβάλουν οι δανειστές μας. Ανατρέχοντας στο αρχείο, βρήκα κείμενο της Βιργινίας Τσουδερού, αμέσως με την μεταπολίτευση, να εξηγεί πως πρέπει οπωσδήποτε να παταχθεί το ρουσφέτι, διότι κατατρώγει τις κρατικές σάρκες.
Πέρασαν από τότε δεκαετίες και το ρουσφέτι βασιλεύει. Και θα βασιλεύει εσαεί, πλην εάν αλλάξει ριζικά η νοοτροπία όλων μας, όχι μόνον των πολιτικών. Οι πελατειακές σχέσεις θέλουν δύο συμβαλλόμενους. Η νοοτροπία όμως δεν αλλάζει μόνο με την αντικατάσταση προσώπων.
Να υπενθυμίσω κάτι που είχα γράψει παλαιότερα. Ρώτησα παλαιό πολιτικό, πώς γίνεται και ενώ σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να ανανεώνεται η σύνθεση της Βουλής κατά το ένα τέταρτο, με την είσοδο σ’ αυτήν καινούργιων βουλευτών εκ των οποίων αρκετοί νέοι, και παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να υπάρχει ο παλαιοκομματισμός.
Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Παλιά μπαίναμε αγνοί στη Βουλή, και μας διέφθειραν μέσα. Τώρα οι καινούργιοι, έρχονται έτοιμοι»! Φαίνεται πως δεν έχει άδικο στη διαπίστωση. Τόσο ο άρρωστος φοιτητικός συνδικαλισμός, όσο και η εμπειρία σε πολιτικά-κομματικά γραφεία, σίγουρα δεν προσφέρουν τα καλύτερα εφόδια για ανεπίληπτη κοινοβουλευτική σταδιοδρομία.
Συμβαίνει δε το παράδοξο, επί δεκαετίες να έχουμε εκπαιδευτεί στην αντιμετώπιση του κράτους ταυτόχρονα ως προστάτη αλλά και ως αντίπαλου. Η ευχή των περισσοτέρων είναι να μπουν στο δημόσιο «για σιγουριά». Με όποιο τρόπο. Θα μείνει μεν στην ιστορία ο Πεπονής για το νόμο του ΑΣΕΠ (μια αξιέπαινη προσπάθεια, με την οποία δημόσια συμφώνησαν όλοι) αλλά έχει υποστεί δεκάδες τροποποιήσεις και έγινε αγνώριστος.
«Εφευρέθηκε» δε και το κόλπο να θεωρηθούν οι ΔΕΚΟ ιδιωτικές επιχειρήσεις (και για να παρουσιάζεται μικρότερο το δημόσιο χρέος) και ανεμπόδιστα ο νόμος του Πεπονή καταστρατηγήθηκε. Το ίδιο συνέβη και με το άλλο κολπάκι των δημοτικών επιχειρήσεων, που είχαν εξαιρεθεί κι αυτές από το ΑΣΕΠ. Από «εμπνεύσεις» είμαστε πρώτοι.
Το αστείο (;) του πράγματος είναι και αυτοί που αναξιοκρατικά βρέθηκαν σε δημόσια θέση, διαμαρτύρονται για την αναποτελεσματικότητα του δημοσίου. Μα ακριβώς γι’ αυτό είναι αναποτελεσματικό το δημόσιο. Τραγέλαφος!
Τα παραπάνω, με αφορμή τις διαπιστώσεις της Τρόικα, που όταν θα έλθει στην Αθήνα θα ζητήσει εξηγήσεις για το γεγονός ότι έγιναν 70.000 περίπου προσλήψεις κατά τα δύο τελευταία χρόνια για να καλυφθούν κενά και «πολιτικές υποχρεώσεις» και χάθηκε κάθε πιθανότητα επιτυχίας του μνημονίου στον συγκεκριμένο τομέα.
Σε τέσσερις τομείς (ΟΤΑ, Υγείας, ΕΛ.ΑΣ. και υπουργείου Πολιτισμού) το προσωπικό αντί να μειωθεί αυξήθηκε.
Και κατά τη στιγμή που ο κ. Ραγκούσης (ή καλύτερα οι εμπνευστές του νόμου) μας διαβεβαίωναν ότι με τον "Καλλικράτη" θα γίνουν συνενώσεις των δήμων και θα εξοικονομηθεί 1,5 δισ. ευρώ, στους ΟΤΑ έγιναν 12.000 προσλήψεις! (Θα εξηγηθεί άραγε κάποτε, γιατί τόση πρεμούρα από τον κ. Ραγκούση να ψηφισθούν δύο νομοσχέδια -του Καλλικράτη και το μεταναστευτικό- πριν καν προλάβει να καθίσει στην υπουργική καρέκλα; Από την Πάρο είχε έτοιμα τα σχέδια νόμου;).
Φαίνεται επομένως υποκριτικό, από τη μια να συμφωνούμε όλοι ότι επιβάλλεται η εξυγίανση της κρατικής μηχανής και από την άλλη εμείς οι ίδιοι πάλι να συνεχίζουμε τις παλαιοκομματικές μεθόδους, διαλύοντάς την περισσότερο. Ίσως εδώ έχει ισχύ αυτό που έγραψε ο Τολστόι: «Όλοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά κανείς τον εαυτό του». Λες κι εμείς βρισκόμαστε εκτός κόσμου.
Ο Μακεδών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου