Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010

Oι Γερμανοί ξανάρχονται

Του Απόστολου Παπαδημητρίου
Ποικίλες αντιδράσεις προκάλεσε ανθελληνικό δημοσίευμα γερμανικού περιοδικού, το οποίο μιμήθηκαν και άλλα, ώστε να σχηματιστεί ανθελληνική συγχορδία. Η αντίδραση έφθασε πολύ υψηλά, αφού την εξέφρασαν πρόσωπα όπως ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ο πρόεδρος της Βουλής. Τα ΜΜΕ βρήκαν πλούσια τροφή και από τα παράθυρα ακούστηκαν, ως συνήθως, αντικρουόμενες απόψεις περί το θέμα. Για μία ακόμη φορά δείξαμε την ακραία επιπολαιότητα στην αντιμετώπιση σοβαρών ζητημάτων και την παντελή έλλειψη διάθεσης να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα με νηφαλιότητα και ομόνοια. Η εξήγηση είναι απλή: Αντιμετωπίζουμε κρίση ταυτότητας εντονότερη από την αντίστοιχη οικονομική!Oι Γερμανοί εκπροσωπούν στις ημέρες μας την ισχυρότερη δύναμη των Φράγκων, της οποίας έπονται οι Γάλλοι. Οι Φράγκοι από την εποχή του Καρλομάγνου (9ος αιών μ.Χ.) είχαν επιδοθεί σε εκστρατεία δυσφήμησης και φθοράς της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, προκειμένου να σφετεριστούν αυτοί τον τίτλο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Είναι αυτοί που οδήγησαν τη Δύση στον σκοτεινό

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ


Λοιπόν..... Ποτέ δεν κατάλαβα μερικούς που λένε να ο Κόκκαλης έκανε μεγάλη ομάδα, έκανε προπονητικό κέντρο, γήπεδο κτλ... Και τι έγινε??? Γνώμη μου είναι ότι όποιος θέλει να πάρει αυτή τη θέση σε αυτή την ομάδα ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ και το χέρι στην τσέπη θα το βάλει όπως κάνουμε εμείς οι οπαδοί και σαφώε δεν με ενδιαφέρει εάν μπορεί ή όχι εφόσον έχεις επιλέξει να είσαι κάτι ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ αλλιώς πιάσε πλαστικό μπαλάκι, ρακέτα και ξεκίνα το πίνγκ - πόνγκ. ΕΝΝΟΕΙΤαι εφόσον είσαι ομάδα τέτοιου βεληνεκούς ιστορίας κτλ... ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΗΠΕΔΟ, ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΡΙΟ και πάντα το καλύτερο υλικό . Για εμένα απλώς έτυχε να είναι αυτός και τα έκανε... και ο κουκουρούκου να ήταν πρόεδρος για μένα ΗΤΑΝ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να σκεφτεί και να κάνει αυτά Με λίγα λόγια ο Κόκκαλης εκάνε έπρεπε να τα κάνει. Έφτασε όμως σήμερα σε ένα σημείο που πλέον αρχίζει να τα χαλάει. Ο λόγος? Δεν ξέρω... γέρασε? έκανε συμβιβασμούς για άλλα deals? τι να πώ το θέμα είναι οτι δεν πάει άλλο. Είναι φανερό ότι ο άνθρωπος μόνο λεφτά βγάζει από τον Ολυμπιακό και μας ρίχνει λίγα ψίχουλα,προκειμένου οι ανα το πανελλήνιο αφελείς Γάβροι να λένε’’Για σου Πρόεδρε!!’’.Δεν είναι δυνατόν ο Ολυμπιακός να παίζει με Ατρόμητο και να σέρνονται οι παίχτες στο γήπεδο,

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2010

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ;


Toυ Δημήτρη Μπάκα


Μπορείς να συναντηθείς με επιστήμονες, πολιτικούς, καλλιτέχνες και εν γένει με κάθε είδος ανθρώπου που  έχει επενδύσει το είναι του στην προοπτική ενός υψηλότερου τρόπου σκέψης και ζωής  και να έχεις μια πολύ σοβαρή συζήτηση υψηλού επιπέδου περί αρετής, περί σοφίας, περί αγάπης, περί δικαιοσύνης, περί..περί… .  Μπορείς μάλιστα, άνετα και χωρίς φόβο, να πάρεις την θέση του ορθόδοξου χριστιανού στην συζήτηση εφόσον τα πατερικά κείμενα (ιδιαίτερα των επονομαζόμενων Ελλήνων Πατέρων, Αγίου Μαξίμου ομολογητού, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά κλπ) σου παρέχουν πλήθος εκφράσεων που όχι μόνο δεν θα ενοχλήσουν τους υπολοίπους αλλά μάλλον θα τους αφήσουν και έκπληκτους με το βάθος των νοημάτων που περικλείουν (κάποια μάλιστα νοήματα είναι τόσο υψηλά και τόσο επίκαιρα που νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με σύγχρονους συγγραφείς). Ως εδώ, όλα καλά.
Μόλις όμως αναφερθείς στον Χριστό ως ‘Χριστό εσταυρωμένον και αναστάντα εκ τάφου΄ (παραφρασμένο) η συζήτηση, στην καλύτερη, τελείωσε! Εδώ δεν μιλάμε απλά για το των Αθηναίων ‘ακουσόμεθά σου και πάλι’ αλλά υπάρχει ο κίνδυνος να ακούσεις και τα εξ’ αμάξης. Μπορείς να δεις ανθρώπους τότε αυτού του μορφωτικού επιπέδου(!) να μετατρέπονται σε ‘λέοντες ωρυόμενους’. Αλλά ακόμα και αν δεν συμβεί αυτό, όπως προειπώθηκε, η συζήτηση, στην καλύτερη, τελείωσε! Αυτό το φαινόμενο είναι άκρως απογοητευτικό και θέτει ερωτήματα τύπου: τι είναι μόρφωση, ή τι είναι εσωτερική καλλιέργεια.
            Δεν γνωρίζω αν έχω τις ικανότητες να κάνω μια εκ βαθέων ανάλυση

''ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ''


gr:Αν και η άποψη μας για τον συγγραφέα του άρθρου δεν είναι και η καλύτερη,στην προκειμένη περίπτωση,στιγματίζει ένα πολυ καίριο πρόβλημα στο θέμα της κατάντιας της ελληνικής οικονομίας.
του Α. Ανδριανόπουλου
Υπάρχει χώρα στον κόσμο που οι αμοιβόμενοι από το δημόσιο εργαζόμενοι είναι κατά πολύ πολυπληθέστεροι από τους επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα κι από το σύνολο των υπόλοιπων μισθωτών; Μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων μοναχά η Ελλάδα έχει αυτή την τιμή. Κι εν τούτοις, υπάρχουν στη χώρα κόμματα και σχολιαστές που κατηγορούν την οικονομία της αγοράς, τον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση για τα τραγικά οικονομικά χάλια της χώρας. Αποφεύγοντας τον καθρέπτη, όπου θα έβλεπαν τα μούτρα τους να αντικατοπτρίζονται, προτιμούν, όταν αναρωτιούνται φωναχτά για τα αίτια της κρίσης, να απευθύνονται σε κομματικά ακροατήρια και σε δηλωμένους, μέσω τηλεοράσεων, πιστούς.


Είναι σχεδόν απίστευτο αλλά μια αμερικανική πολιτεία πληθυσμιακού μεγέθους ίδιου περίπου με την Ελλάδα, το Οχάιο η η Αλαμπάμα λ.χ., έχει σε απόλυτους αριθμούς λιγότερους δημόσιους υπάλληλους από ένα μεγάλο σχετικά νομό της Ελλάδας (π.χ. τον Πειραιά). Με τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία και στην αστυνομία συμπεριλαμβανόμενους.
Τι είναι ακριβώς αυτό που κάνουν οι έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι που τους καθιστά τόσο απαραίτητους; Για τους πολίτες ελάχιστα πράγματα. Δυσκολεύοντας μόνο περισσότερο την ζωή τους, θεσπίζοντας κανονισμούς και διατάξεις που περιπλέκουν την καθημερινότητα αλλά δικαιολογούν την ύπαρξη των διαφόρων υπηρεσιών.
Υπήρξε άραγε ποτέ, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια τουλάχιστον, κάποιο

O ALEΧIS PAPAXELAS STO VATOPAIDI MONASTERY.


                       Oh my, what is thιs? 

METAΦΡΑΣΗ: Μήπως πρακτικές όπως αυτού του μοναχού, απηχούν μια ναρκισσιστική εθνικιστική λογική που  απευθυνεται στα συνωμοσιολογικά ένστικτα του Ελληνα και μας οδηγεί ως χώρα  στην εσωστρέφεια και σε ένα φανταστικό πόλεμο με σκοτεινές δυνάμεις που μας ζηλεύουν και μας κυνηγούν προκαλώντας έτσι τεράστια ζημιά στην εικόνα μας διεθνώς και ιδιαίτερα στις αγορές και τους διπλωματικούς κύκλους του state department και του foreign office;

Πάντως πέρα από την πλάκα,ο Παπαχελάς και η ομάδα του, παρά τα ελαττώματα και τις εξαρτήσεις τους, είναι πραγματικά οι μονόφθαλμοι που βασιλεύουν  στο  βασίλειο των τυφλών της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Έτσι, ελπίζουμε πως η εκπομπή του ΦΑΚΕΛΟΙ στον ΣΚΑΙ την Δευτέρα,  1 Μαρτίου στις 23:00, θα δείξει κάποιες πτυχές της υπόθεσης Βατοπαιδίου που αποσιωπήθηκαν από τα ΜΜΕ.    




EΠΙΣΤΟΛΗ-ΠΟΙΗΜΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ.

τοαυτονοητο: Λάβαμε από αναγνώστη  και δημοσιεύουμε την παρακάτω έμμετρη  επιστολή. Από ότι μπορούμε να καταλάβουμε αναφέρεται στο θέμα της ΙΜΑΔΟ και σε έναν Πιεριέα εκπρόσωπο του μεταπολιτευτικώς προστατευόμενου είδους των "αγωνιστών". Δεν θέλουμε να αναφερθούμε στο πρόσωπο που υπονοείται στο κείμενο και δεν μπορούμε αφού δεν ξέρουμε ποιος είναι, αλλά μιλώντας ΓΕΝΙΚΑ, θεωρούμε πως αν από τους αυτοπροσδιοριζόμενους ως "αγωνιστές", είχαν υπάρξει και δράσει ως τέτοιοι έστω οι μισοί, τότε  η δικτατορία δεν θα είχε καταφέρει να επιβιώσει πάνω από μερικές ημέρες, ενώ η χώρα μας σήμερα θα ήταν πολύ πιο ανθρώπινη και δίκαιη.....Τελικά ο "αγώνας" είναι η πιο παρεξηγημένη, καταχρασμένη και βιασμένη έννοια στην Νεοελληνική πραγματικότητα....


 ‘’ ΦΙΛΕ ΜΟΥ,  ΠΑΛΙΟΦΙΛΕ, ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΩΝ
                                  ΦΤΩΧΩΝ...’’
Φίλος μου, μιας κάποιας ηλικίας,
της παλαιάς και της νεότερης ιστορίας, 
πρώην δήμαρχος της πόλης των θεών, 
μα και προστάτης των φτωχών και ταπεινών, 
άνθρωπος που ο νους του κατεβάζει και γράφει κείμενα που ο κόσμος καραφλιάζει, 
μια μέρα που είχε έμπνευση πολλή, 
έκανε μια πρόταση στο Δήμο φοβερή.
Η πρόταση που  έκανε ο φίλος μου προς το Δήμαρχο Λιτοχώρου είναι η εξής:
‘’Εφ’ όσον ο Δήμος  κέρδισε από το Δημόσιο τα 13.500 στρέμματα που διεκδικούσε εδώ  και χρόνια και στην έκταση αυτή βρίσκονται ιδιόκτητες  εκτάσεις που  είχαν παραχωρηθεί από το Δημόσιο σε ιδιώτες έναντι κάποιου αντίτιμου, τώρα που η έκταση αυτή ανήκει πλέον στο Δήμο Λιτοχώρου, να ζητήσει ο Δήμος χρηματική αποζημίωση από τους ιδιοκτήτες που βρίσκονται στην έκταση αυτή.’’
-Σύντροφε και  φίλε απ’ τα παλιά, δεν μας  συμφέρει να τα λες αυτά. 
Άμα  ο Δήμος χρήματα ζητήσει, 
τότε κι αυτοί που έχουνε κερδίσει, 
τα τεσσεράμισι τα στρέμματα (4.500) εκεί πάνω,
 με απόφαση μια κι έξω από τον… Πάγο,
γιατί να μην ζητήσουν και αυτοί,… 
κάτι, απ’ όσους καταπάτησαν τη γη;;;
Μα αυτοί οι ‘’βλάκες’’ λένε και το άλλο: 
πως θα τους δώσουν τίτλους κι από πάνω!!!
Άσε ρε φίλε, μας χαλούν τα σχέδιά μας, 
μα τον αγώνα εμείς  για τα παιδιά μας,
θα συνεχίσουμε με κούτελο αντρίκιο και…
θα το βρούμε το άδικο… το δίκιο.(;)
Αγώνας  μια ζωή βρε στη μαρμάγκα, 
και θα μας κάνει εμάς άλλος το μάγκα;
Θυμάσαι βρε  που πούλησες τα βράχια, κάτω στην Πλάκα; Μπράβο ρε… μπαγάσα!
Αμ και το  άλλο, στα… εγκαταλελειμμένα… 
Έλα μην κρύβεσαι από μένα… 
που πούλησες εκείνα τα βακούφκα,… 
δίπλα στο κύμα… έναν πόντο τα μαγκούφκα!!!
Μπράβο ρε, είσαι  αγωνιστής σπουδαίος!
Και στο Λιτόχωρο αυθεντία!... Τέλος!
Ο φίλος σου απ’ τα παλιά




Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010

ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ


ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΗΣΙ. 

ΤΟΥ ISRAEL SHAMIR

   Γράφω αυτές τις λέξεις από ένα μπαλκόνι, αγναντεύοντας την καταγάλανη θάλασσα και έχοντας συντροφιά μια κόκκινη τριανταφυλλιά και μερικές γάτες. Το Όρος Άθως, αυτή η καταπράσινη δασοσκέπαστη χερσόνησος που απλώνεται μέσα στο Αιγαίο Πέλαγος, αυτό το ανεξάρτητο κρατίδιο μέσα στο ελληνικό προτεκτοράτο και άσυλο είκοσι μεγάλων μοναστηριών είναι ένας γαλήνιος παράδεισος, ο τόπος όπου εκατοντάδες μοναχοί και χιλιάδες λαϊκοί προσκυνητές προσεύχονται στον Κύριο, δουλεύουν τη γη, καλλιεργούν τεράστιες εκτάσεις ελαιόδεντρων και μηλιών.
  Ο εσωτερικός ορθόδοξος χριστιανισμός είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό της Ελλάδας – ο κόσμος γνωρίζει μόνο τον Ζορμπά τον Έλληνα και τα ηλιόλουστα νησιά της- αλλά αν το γνώριζε, σε αυτό το μέρος θα ερχόταν για την πνευματική του αναζήτηση και όχι στους τόπους λατρείας των σουφιστών ή των βουδιστών Ζεν. Εξάλλου, η θαυμάσια αυτή πίστη είναι πιο προσιτή στους Δυτικούς. Οι μοναχοί είναι άνθρωποι μορφωμένοι, κάποιοι κατάγονται από την Αυστραλία και τη Ρωσία, τη Γαλλία και την Παλαιστίνη. Ο ηγούμενος Βασίλειος σπούδασε στη Λυών. Εκτιμά το έργο του Πινδάρου και του Ντοστογιέφσκι. Το Άγιο Όρος είναι το ιδανικό μέρος για να αντιληφθούμε ότι το άγνωστο θύμα του πολέμου στο Ιράκ είναι ο Χριστιανισμός. Η υπόληψή του σπιλώνεται από ανθρώπους που χρησιμοποιούν το όνομα του Χριστού –και του φονταμενταλισμού- μάταια. Από την εφημερίδα NY Times έως και το περιοδικό FrontPage, διάφορα ιουδαϊκά δημοσιεύματα αποτελούν το μέσο για την έκφραση στομφωδών αντιμουσουλμανικών ασυναρτησιών που καλούν σε πόλεμο στο όνομα της Σύγκρουσης των Πολιτισμών. Ως αποτέλεσμα, ορισμένοι μουσουλμάνοι άρχισαν να απαντούν με χτυπήματα κατά του χριστιανικού κόσμου ενώ η ευρωπαϊκή και αμερικανική νεολαία έμαθε να θεωρεί τη μουσουλμανική πίστη κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, το θύμα είναι αθώο. Ο πραγματικός ορθόδοξος χριστιανικός κόσμος, όσο φονταμενταλιστικός και αν είναι, απορρίπτει σταθερά το δόγμα του Μάμμωνα και του αμερικανικού πολέμου κατά του Ισλάμ. Φονταμενταλιστής είναι αυτός που ακολουθεί τις παραδοσιακές διδασκαλίες της Εκκλησίας. Τα ιερά κείμενα χάνουν το νόημα τους έξω από την παράδοση. Οι αντίπαλοι επιχειρούν να επικαλεστούν τις διδασκαλίες των κειμένων αποχωρίζοντας τες από την παράδοση. Η παράδοση όμως είναι ζωντανή και

Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΛΗΝΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

ΤΟΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: Ο George Pelecanos, Ελληνοαμερικάνος δεύτερης γενιάς, είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας στις ΗΠΑ. Ήταν συμπαραγωγός και σεναριογράφος της, σύμφωνα με τους περισσότερους κριτικούς, καλύτερης τηλεοπτικής  σειράς όλων των εποχών του "ΤΗΕ WIRE", είναι  αγαπημένος συγγραφέας του Obama και ........δικός μας :) και φυσικά οι εγχώριοι "πνευματικοί άνθρωποι" θα τον εκτιμήσουν μετά θάνατον ή όταν πάρουν ντιρεκτίβα.....Η ζωή του μοιάζει με αυτή ενός ροκ σταρ, δεν είναι αυτό που θα λέγαμε τυπικός Ελληνορθόδοξος ή πατριώτης, αλλά η παρακάτω δήλωσή του στην Καθημερινή της Κυριακής, δείχνει μια επίγνωση και ένα βίωμα της Eλληνικής ταυτότητας, που λείπει πολύ σήμερα και πρώτα από όλα στον Ελλαδικό χώρο...Μπράβο Γιώργο.....
ΥΓ. Ψάξτε και βρείτε το φινάλε του δεύτερου κύκλου του the wire, σε σενάριο και παραγωγή του Πελεκάνου. Καταιγιστική δράση και κατάληξη πολέμου συμμοριών στα γκέτο και το λιμάνι της Βαλτιμόρης υπό την υπόκρουση του "Έφυγε, Έφυγε" του Καζαντζίδη!!!!! http://www.youtube.com/watch?v=5YRtgKjp7Kw&feature=related


«Ελληνική ταυτότητα είναι η μάνα μου και ο πατέρας μου. Η ιστορία μου. Είμαι ένας ευτυχής Ελληνοαμερικανός με μια ξανθιά γαλανομάτα Αμερικανίδα σύζυγο και τρία έγχρωμα παιδιά. Από τότε που ήταν μωρά πηγαίναμε στην Αγία Σοφία, τον ορθόδοξο ναό της Ουάσιγκτον και τους έλεγα: “Μια ημέρα εγώ και η μαμά σας δεν θα είμαστε πια εδώ. Αν θέλετε να αισθάνεστε δίπλα μας, θα έρχεστε στην εκκλησία. Θα είσαστε μέρος της ελληνοαμερικανικής κοινότητας, αυτοί οι άνθρωποι θα είναι η ευρύτερη οικογένειά σας. Η εκκλησία θα είναι η Eλληνική πόλη σας, όπου πάντα θα υπάρχει κάποιος να σας φροντίσει και να σας ακούσει...».
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΛΕΚΑΝΟ:http://en.wikipedia.org/wiki/George_Pelecanos

Τα blogs και η κριτική ως προβολή. Η αισθητική των blogs


Του Δημήτρη Μπάκα

Στην βάση μιας δομής που έχει να κάνει με την εξισσορόπηση δύο πραγμάτων, την μετάδοση ειδήσεων και τον ανιδιοτελή ειδησεογραφικό σχολιασμό, τα media στην σημερινή εποχή, ως επί των πλείστον, φαίνεται να έχουν μια άλλη προοπτική: α) υποσκελίζουν σχεδόν σε απόλυτο βαθμό την απλή, χωρίς σχολιασμό ενημέρωση και αναγάγουν τον σχολιασμό σε κύρια επιδίωξή και β) σε συνάρτηση με το προηγούμενο, μεταστρέφουν τον ανιδιοτελή ειδησεογραφικό σχολιασμό σε χειραφετημένο σχολιασμό. Αυτού του είδους ο σχολιασμός δεν αναφέρεται σε ένα σκεπτόμενο κοινό, αλλά έχοντας την μορφή του αποφαίνομαι, (ίσως σκληρός ο λόγος) αναφέρεται σε παθητικούς δέκτες έτοιμους προς χειραφέτηση. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι με αυτόν τον τρόπο, τα media σήμερα, υποστασιοποιούν την δίψα για δύναμη (είναι άραγε πλέον τα media σήμερα η τέταρτη εξουσία η μήπως είναι η πρώτη;).
Μπρος σε αυτήν την ομολογουμένως ορατή απειλή αν όχι πραγματικότητα, η οποία γίνεται εμφανής ως μια παράλυση της κριτικής διάθεσης του ακροατή, δεν είναι λίγοι αυτοί που μέσω του διαδικτύου αντιδρούν και με λόγο ορθό, (επιχειρηματολογώντας επί της ουσίας και όχι με γενικότητες) προσπαθούν να αφυπνίσουν το ‘μουδιασμένο’ κριτικό πνεύμα του Έλληνα.  Η μορφή αυτή της αντίδρασης βρήκε την καλύτερη δυνατότητα έκφρασης της μέσω ενός ιδιότυπου είδους δημοσιογραφίας που ονομάζεται ‘δημοσιογραφία των πολιτών (citizen journalism), τα γνωστά blogs.
Για το πόσο θετική ή αρνητική (σε γενικά πλαίσια) ήταν μια τέτοιου είδους εξέλιξη  στον τομέα της ενημέρωσης των πολιτών,  όπου ο πολίτης πλέον ‘λαμβάνει στα χέρια του’ την ενημέρωση (όχι μόνο τον σχολιασμό ειδήσεων αλλά και την μετάδοση αυτών),  έχουν ασχοληθεί πλήθος ερευνητών. Προσωπικά την εμφάνιση των blogs την θεωρώ ως μια των πλέον σημαντικών τεχνολογικών εξελίξεων, κοινωνιολογικού ενδιαφέροντος, όπου επαναπροσδιορίζει την σχέση εξουσιαζόντων – εξουσιαζομένων, αρχόντων – αρχομένων.
Θα ήθελα ωστόσο να σταθώ σε ένα μόνο σημείο που δεν έχει να κάνει με την αναγκαιότητα ή μη των blogs στο ειδησεογραφικό στερέωμα (σε κινδύνους που παρατηρούνται στους αντίποδες μιας κατευθυνόμενης ειδησεογραφίας από την πλευρά των media και μιας ανειδίκευτης   κριτικής από την πλευρά των πολιτών), αλλά με την αισθητική του σχολιασμού των blogers, τουλάχιστον όπως αυτή λαμβάνει χώρα στα περισσότερα ελληνικά blogs. Εδώ θα πρέπει να πω ότι τα παρακάτω γραφόμενά μου δεν φέρουν ούτε την σφραγίδα της απολυτότητας, αλλά και ούτε αποτελούν μια κριτική στην Κριτική μη όντας ομολογουμένως ικανός για ένα τόσο υψηλό φιλοσοφικό εγχείρημα. Είναι μάλλον ένας προσωπικός ‘αφουγκρασμός’, αν μπορώ να πω κάτι τέτοιο,
Αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί στα blogs είναι ένα είδος αρνητισμού, προϊόν της πληθώρας άρθρων, αναφερόμενα σε όντως υπαρκτά κακώς κείμενα της Ελλαδικής πραγματικότητας (πολιτικής και μη, φύσεως). Υπό αυτήν την έννοια, κινδυνεύουν να ακολουθήσουν την γραμμή των  ‘παραδοσιακών’ media όπου καθημερινώς μας βομβαρδίζουν με ‘αρνητισμό’. Στο δε χώρο των blogs, είναι  σαφές ότι ο αρνητισμός αυτός δεν είναι προϊόν αναγκαίας ύπαρξης (της αναγκαίας σε  ορισμένο βαθμό ‘αρνητικής’ κριτικής) αλλά υπέρ του δέοντος παρουσία, που αγγίζει τα όρια της μονομέρειας.  Είναι αυτή ακριβώς η μονομέρεια που εγκυμονεί τον κίνδυνο του αρνητισμού.  Σύμφωνα δε με τις αρχές της ψυχολογικής προβολής ήδη φανερώνει μια ενυπάρχουσα εσωτερική ‘κλειστότητα’ (σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο) που έχει σχέση με τον τρόπο  πρόσληψης και έκφρασης εμπειριών/καταστάσεων.
Όπως  προειπώθηκε, η παρουσία των blogs είναι πλέον αναγκαιότητα. Ωστόσο πρέπει ιδιαιτέρως να προσεχθεί αυτό το σημείο, ο κίνδυνος του αρνητισμού, δεδομένου ότι τα blogs τείνουν να αντικαταστήσουν τον παραδοσιακό τρόπο ενημέρωσης (πλέον οι περισσότεροι πολίτες φαίνεται να μην εμπιστεύονται την ενημέρωση μέσω της τηλεόρασης για παράδειγμα) και για αυτό τον λόγο, κατ’ επέκταση, λαμβάνουν ενεργό μέρος στην διαμόρφωση της κουλτούρας ενός λαού. Η καλλιέργεια ενός αρνητισμού (έστω και δίχως εμφανή πρόθεση, μάλλον υποσυνείδητα συμβαίνει κάτι τέτοιο) δεν μπορεί ποτέ να είναι καλή. Η εμφάνιση μιας τέτοιας συλλογικής τάσης ενεργεί ως φίλτρο που αλλοιώνει τα πάντα και δημιουργεί ένα κλίμα που σίγουρα αποτελεί εμπόδιο στην εδραίωση μιας στάσης ζωής (υιοθετημένης από το σύνολο του λαού) που εμποτισμένη από μια ‘θετικότητα’ θα προσβλέπει στο μέλλον με ελπίδα.  Φυσικά αυτό δεν αναφέρεται σε μια ιδανική πολιτεία δίχως προβλήματα αλλά σε μια πολιτεία όπου 1) εκτός από τα  κακώς αναδεικνύει και τα καλώς κείμενα της και 2) και τα κακώς κείμενά της μπορεί να τα ερμηνεύει με θετικό τρόπο, κατά το αρχαίο ‘ουδέν κακόν αμιγές καλού’.
Ο λόγος λοιπόν, περί ευθύνης. Το κακό παράδειγμα σαφώς είναι οργανικό μέρος μιας κοινωνίας που αποτελείται, πολύ απλά, από ανθρώπους και όχι μηχανές. Και αν πλέον μέσω των media προβάλλεται κατά κόρον και άρα είναι περισσότερο ‘κτυπητό’, έχουμε την απίστευτη δυνατότητα πλέον μέσω των blogs, να δημιουργήσουμε ένα αντίθετο κλίμα. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με μια ισοστάθμιση προβολής του καλού και κακού παραδείγματος. Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα στον χώρο των media κοντεύουν να μας πείσουν ότι όλα είναι σαθρά και σάπια. Όλοι και όλα, εκτός φυσικά από εμάς τους ίδιους φυσικά. Μα αν είναι ποτέ δυνατόν να εννοήσουμε κάτι τέτοιο και πολύ περισσότερο να πεισθούμε για κάτι τέτοιο. Υπάρχει το καλό παράδειγμα. ΑΠΛΑ ας αφιερώσουμε και λίγες στιγμές έρευνας προς αυτήν την κατεύθυνση. 

''ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΟ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ''


gr:Σκεφτήκαμε ότι τα λόγια ενός Αγίου είναι πολύ μεγαλύτερη παρηγοριά από τα λόγια των ανθρώπων Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…» Γιατί θλίβεστε εσείς οι Αγιορείτες; Και γιατί οι ψυχές σας είναι λυπημένες; Μήπως σας πιέζουν οι άνθρωποι; Κοιτάξτε τα πεύκα του Άθωνα, εκεί όπου υπάρχει περισσότερη στενότητα πόσο ψηλά, ίσια και λεία είναι. Εσείς γνωρίζετε την αλήθεια και από την αλήθεια έχετε την εσωτερική ελευθερία. Και από την αλήθεια και από την ελευθερία έρχεται η ησυχία της ψυχής. Από την ησυχία της ψυχής πηγάζει η χαρά. Εσείς ήσασταν οι φορείς της χαράς και οι σπορείς της παρηγοριάς στα Βαλκάνια μέσω πολλών αιώνων. Όλος ο κόσμος δεν μπορεί να σας δώσει ούτε κομματάκι από την παρηγοριά, που δίνει η αθάνατη Βασίλισσά σας, η πρώτη κόρη του Βασιλιά. Όλες οι ονομασίες των πολυάριθμων εικόνων της σημαίνουν τη χαρά και την παρηγοριά. Ξέρετε πως ο Κύριος προφήτευσε στους αποστόλους: «Κλαύσετε και θρηνήσετε υμείς, ο δε κόσμος χαρήσεται, υμείς δε λυπηθήσεσθε» (Ιωάν. 16, 20). Μήπως οι απόστολοι ήταν τίποτα άλλο από ταξιδιώτες ασκητές; Όλος ο κόσμος ήταν το μοναστήρι τους. Αλλά σ’ αυτό το μεγάλο μοναστήρι ο καθένας απ’ αυτούς είχε από ένα κελί, στο οποίο ο κόσμος με τα σκάνδαλά του και τις φουρτούνες δεν είχε είσοδο. Μέσα στις καρδιές τους, σαν σε κλειδωμένα κελιά, κρατούσαν την αλήθεια και την ελευθερία, την ησυχία και τη χαρά. Σ’ αυτά τα κρυμμένα κελιά οι ψυχές τους συναντιόνταν με το Πνεύμα του Ζωοδότη Θεού. Γι’ αυτό και μπορούσαν άφοβα να στέκουν επάνω στις σκοτεινές κορυφές του κόσμου και σαν φωτεινές λαμπάδες να λάμπουν με την αλήθεια και τη χαρά. Κι εσείς είστε στο Άγιον Όρος, σαν σε ήσυχο λιμάνι απέναντι στον κόσμο. Παρόλο που είστε ακίνητοι σ’ αυτό τον τόπο, το φως της αλήθειά σας και η ευωδία των προσευχών σας γίνεται αισθητή στον κόσμο. Είστε προσκολλημένοι σ’ αυτόν τον βράχο, που λέγεται Άγιον Όρος, όπως οι στηλίτες στη στήλη, όντως όλοι σας είστε στηλίτες. Εάν καμιά φορά οι τρικυμίες του κόσμου χτυπούν στη στήλη σας, εσείς θα φοβηθείτε; Κοιτάξτε, πως τα άσπρα κύματα με βρυχηθμό χτυπούν τον Άθωνα και διασπώνται φεύγοντας πάλι πίσω. Έτσι και τα αδύναμα κύματα της κοσμικής μοχθηρίας χτυπούν στις άγιες οικογένειές σας, αλλά πάλι σαν ντροπιασμένα επιστρέφουν στη ροή τους. Με το δυνατό σκήπτρο Της τα εμποδίζει η Οδηγήτρια. Όταν οι άνθρωποι σας πιέζουν και σας ενοχλούν, εσείς μην κοιτάτε τους ανθρώπους αλλά Αυτήν, την πεντακάθαρη Στρατηγό σας. Εκείνη ξέρει να εκκαθαρίζει όλους τους εχθρούς του κράτους Της, του αξιώματός Της. Έχετε διαβάσει, πως Εκείνη από τους αρχαίους χρόνους τιμωρούσε αυστηρά τους επιτιθέμενους στο Άγιον Όρος. Θυμάστε, πως σας σκέπαζε στην αγκαλιά Της τον καιρό του Παγκόσμιου Πολέμου. Πιο επιμελημένα απ’ ότι το χελιδόνι τα χελιδονάκια. Και είναι οι άνθρωποι κάποιοι φοβεροί εχθροί, για να τους φοβηθείτε; Το χόρτο και η σκόνη, πνεύματα της μοχθηρίας κάτω από τον ουρανό, με τα οποία εσείς, καλά ζωσμένοι, μπορείτε να παλεύετε. Και όταν η Δέσποινά σας, σας σώζει από τα αγριεμένα δαιμόνια, που δεν κοιμούνται ποτέ, άραγε δε θα σας σώσει από την τιποτένια ανθρώπινη μοχθηρία; Και σας εννοούσε ο προφήτης όταν προφήτευε, ότι θα παρουσιάσουν τις κοπέλες στον τσάρο ακολουθώντας εκείνη. Εκείνη είναι η πρώτη κόρη του Βασιλιά, ενώ οι ψυχές σας κοπέλες, οι οποίες την ακολουθούν μέχρι τον θρόνο του βασιλιά των βασιλέων. Το χέρι Της σας οδηγεί, το ράσο Της σας σκεπάζει, τα μάτια Της σας κοιτούν, η αγάπη Της σας ζεσταίνει, το παράδειγμά Της σας ενθαρρύνει. Μακάριοι εσείς, ακούραστοι δοξάζετε τον Θεό! Μακάριοι εσείς, εκλεγμένοι πολίτες του κράτους της Θεοτόκου! Εκείνη από σας δεν ζητά κανέναν φόρο, αλλά ζητά σαν δώρο τρία χρυσά νομίσματα από τον φλέγοντα χρυσό. Το πρώτο χρυσό νόμισμα είναι η καθαρότητα της κοπέλας (δηλαδή της ψυχής σας). Το δεύτερο χρυσό νόμισμα είναι η ταπεινοφροσύνη της. Το τρίτο χρυσό νόμισμα είναι η υπακοή της. Γι’ αυτά τα τρία δώρα της κοπέλας Εκείνης σας υπόσχεται να σας υψώσει από το Άγιον Όρος της γης στο Άγιον Όρος των Ουρανών. πηγή:vatopaidi.wordpress.com

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010

EΠΙΣΤΟΛΗ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΥΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ.



To παρόν κείμενο δεν αποτελεί σχόλιο δημοσιογραφικής χροιάς, αλλά μάλλον προσωπική κατάθεση σκέψεων. Αφορμή της συγγραφής αυτού είναι τα γεγονότα που έλαβαν  χώρα προ ημερών σχετικά με την Ιερά μονή Αγίου Διονυσίου στον Όλυμπο. Η προσωπική μου θέση είναι ότι ίσως είναι καιρός για κάποιους από εμάς που έχουμε ζήσει μέσα στο περιβάλλον του μοναστηριού, να καταθέσουμε σε προσωπικό επίπεδο τις εμπειρίες μας. Να αφήσουμε δηλαδή να φανεί το πολυποίκιλο-πνευματικό πρωτίστως-αλλά και κοινωνικό/πολιτιστικό κατ’επέκταση έργο που έχει επιτελέσει και συνεχίζει να επιτελεί το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου στην περιοχή μας. Και θεωρώ ότι τίποτα  δεν μπορεί να κάνει τόσο εμφανή την σημαντικότητα της παρουσίας της Μονής στην Πιερία, όσο η προσωπική κατάθεση εμπειριών όλων αυτών που πολυποίκιλα έχουν ωφεληθεί. Αφήνω λοιπόν  κατά μέρος όλα τα του νομικού περιεχομένου σε αυτούς που έχουν την δυνατότητα (γνώσεως και λόγου) να τα χειριστούν καλύτερα (όπως επιτυχώς και επανειλλημένως κάνουν).
Τυγχάνει να βρίσκομαι στο Λονδίνο αυτόν τον καιρό όπου και διδάσκω Μουσική σύνθεση στο Goldsmith’s, του πανεπιστημίου του Λονδίνου. Αυτό όμως διόλου δεν με εμποδίζει να έρχομαι συχνά στην Ελλάδα και να μετέχω της ζωής του μοναστηριού, έχοντας έτσι προσωπική πείρα της ποιότητας της εσωτερικής ζωής που έχει αναπτυχθεί  στο μοναστήρι. Θα ήθελα λοιπόν  να μείνω σε δύο σημεία (τουλάχιστον για την ώρα).
Το πρώτο έχει να κάνει σχέση με τις ομιλίες που λαμβάνουν χώρα κάθε Κυριακή μετά την Θεία Λειτουργία. Είχα την τύχη προ ημερών να βρεθώ σε μία ομιλία του Anthony Giddens. Πρόκειται για έναν από τους επιφανέστερους κοινωνιολόγους του 20ου αιώνα. Η ομιλία ήταν στα πλαίσια ανοικτών σεμιναρίων που λαμβάνουν χώρα στο Goldsmith’s, όπου και ο Sir Anthony Giddens, προσκεκλημένος του τμήματος κοινωνιολογίας, μίλησε για την «Πολιτική των κλιματικών αλλαγών». Καθώς έχω παρακολουθήσει και άλλες ομιλίες αυτού του επιπέδου, π.χ. του Jean Luc Nancy  (ενός από τους πιο διακεκριμένους φιλοσόφους) στο μυαλό μου ήρθαν, όσο και αν ακούγεται περίεργο σε μερικούς, οι ομιλίες που γίνονται στο μοναστήρι μετά την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία. Αυτές λοιπόν έχουν ως κεντρικό ομιλητή,τον ηγούμενο του μοναστηριού, π.Μάξιμο και κατά καιρούς πλαισιώνονται από έναν εξαίρετο επιστήμονα και ιερέα, τον Π.Νικόλαο Λουδοβίκο (κάτοχο πτυχίων παιδαγωγικής, ψυχολογίας, φιλοσοφίας και θεολογίας καθώς και καθηγητή στο θεολογικό ινστιτούτο του Cambridge της Αγγλίας και της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Σχολής στην Θεσσαλονίκη. 
Aνήκωντας ο ίδιος στον ακαδημαϊκό χώρο νιώθω ότι έχω το δικαίωμα να επιβεβαιώσω/δηλώσω ότι το επίπεδο αυτών των ομιλιών είναι εξίσου υψηλό αν όχι υψηλότερο των ομιλιών που παραβρέθηκα στο Λονδίνο. Το περιεχόμενο αυτών είναι πάντα πνευματικό, αλλά συχνά πυκνά παίρνει φιλοσοφικές  και ψυχολογικές διαστάσεις μετατρέποντας τις σε σεμινάρια υψηλότατου επιπέδου. Είναι όμως αυτές οι ομιλίες σεμινάρια; Είναι ένας απλά κύκλος ομιλιών  οπού διανοητικά αναλύονται  καταστάσεις και γεγονότα, έστω και αν αυτά βασίζονται στο Ευαγγέλιο; Είναι δηλαδή μία σειρά διαλέξεων; Ξεκάθαρα όχι. Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά με ομιλίες τύπου Giddens. Οι ομιλίες στο μοναστήρι είναι  απόρροια της ζωής των μοναχών και γι’αυτό έχουν μία απαράμιλλη φυσικότητα.
Είναι θα λέγαμε απλά έκφραση της εσωτερικής τους ζωής κατά το ευαγγελικό «έκ του περισσεύματος της καρδίας μιλά το στόμα» (δική μου παράφραση)
Καταπιάνονται με πράγματα τα οποία οι μοναχοί αγωνίζονται να κατακτήσουν-υιοθετήσουν και όχι απλά να κατανοήσουν. Συνήθως αναφερόμενοι στα μοναστήρια νομίζουμε ότι προσφορά είναι μόνο η προσφορά χρημάτων και ακόμα να βρεθούν κάποια πρόσωπα απλά να ακούσουν τον πόνο σου, πράγμα πολύ σημαντικό φυσικά. Αλλά εδώ εκτός αυτού μιλάμε και για δυνατότητα να “ανοιχτεί’’ το πνεύμα μας και να  ανιχνεύσει σφαίρες που ξεφεύγουν της καθημερινότητας μας, χωρίς όμως να ζούμε στο χώρο της φαντασίας. Και αυτό νομίζω είναι το μεγαλείο της εν γένει ζωής του μοναστηριού αυτού: Το γεγονός ότι στην καθημερινότητα του, η θεωρία είναι συνυφασμένη με την εμπειρία που κερδίζεται με αγώνα και άσκηση, κάτι που πολύ όμορφα περικλείεται στο γνωστό “Ορθοδοξία και ορθοπραξία’’, θεωρία και πράξη
Πρέπει ιδιαιτέρως να τονίσω ότι, απλά και μόνο στην αναζήτηση τέτοιου είδους ζωής και σκέψης, πολλοί άνθρωποι σήμερα καταφεύγουν στο εξωτερικό ξοδεύοντας αμέτρητα χρήματα σε Ινστιτούτα και Πανεπιστήμια.
Το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με την χωρίς όρια επιθετική που έχουν αναπτύξει μερικοί(μερικοί  όπως έχει αποδειχτεί και όχι η πλειοψηφία)κάτοικοι του Λιτόχωρου απέναντι στο μοναστήρι. Όπως είπα και στην αρχή του κειμένου δεν θα ασχοληθώ με τις νομικού δικαίου υποθέσεις του όλου ζητήματος. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να συγκεντρωθώ περισσότερο στην πνευματική πλευρά του θέματος. Βλέποντας αυτήν την στάση κάποιων, μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Χριστού ’’πολλοί υμάς μισήσουν δια το εμόν όνομα’’. Δια το όνομα μου, λοιπόν λέει ο Χριστός και όπως πολύ ωραία αναφέρει ο Απόστολος Παύλος ’’σε υμάς εδόθη η χάρις όχι μόνο του χαίρειν, αλλά και του πάσχειν υπερ Χριστού (παραφρασμένο) έχοντας ως πρότυπο Αυτόν τον ίδιο. Αυτή είναι η κληρονομιά που μας άφησε ο Χριστός.
Σκέφτομαι λοιπόν ότι το ίδιο πρέπει να ισχύει όταν κάποιος κληρονομεί τα του ενός Αγίου. Στην περίπτωση αυτήν η αδελφότητα του Μοναστηριού ερχόμενη από τα Γιαννιτσά δεν κληρονόμησε μόνο την Χάρη του Αγίου Διονυσίου αλλά και τον Σταυρό του. Και όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό. Η συμπεριφορά του Λιτοχώρου δεν ήταν και η καλύτερη απέναντί του. Νομίζω ότι εδώ εφαρμόζεται το ευαγγελικό «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν»(παραφρασμένο). Αυτή είναι λοιπόν η κληρονομιά μας και λέγοντας αυτό η διαθεση μου δεν είναι να κατηγοριοποιήσω την αδελφότητα ως ’’τον εκλεκτό λαό’’, αλλά αντιθέτως να εκθέσω κάποιες σκέψεις σε ρεαλιστική βάση βασιζόμενος στα λόγια του Χριστού, ελπίζοντας ότι αυτές αποτελούν μία χείρα συμπαράστασης στο δοκιμαζόμενο Μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου και ιδιαίτερα στον Ηγούμενο της Μονής.

Μπάκας  Δημήτρης
Διδάκτορας του Πανεπιστημιου του Λονδίνου
Επισκέπτης επιμελητής στο  Goldsmiths, University of London,
Επιστημονικός συνεργάτης στο  Goldsmiths, University of London και
Επισκέπτης ερευνητής στο  Columbia University (Νέα Υόρκη).  

ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΝ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ Η ΓΙΝΕΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ. ΕΔΩ ΠΑΝΤΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΩΣ ΕΛΛΗΝΑΣ....


ΝΑ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Ἐπιστολή μελλοθάνατου
 
 Ἀλέξανδρου Ἀκριτίδη, ἐμπόρου Τραπεζοῦντας
  1921 Σεπτεμβρίου 5 Κυριακή
Γλυκυτάτη μου Κλειώ
Σήμερον ἐτελέσθη ἐν τῇ  φυλακῇ λειτουργία καί ἐκοινωνήσαμε ὅλοι, περί τούς 100 ἀπό διάφορα μέρη. Ἔχει ἀποφασισθεῖ ὁ διά τῆς κρεμάλας θάνατος. Αὔριον θά πηγαίνουν οἱ 60, μεταξύ αὐτῶν οἵ 5 Τραπεζούντιοι καί θά γίνει ὁ δι' ἀγχόνης θάνατος.
Τήν Τρίτην δέν θά εἴμεθα ἐν ζωῇ, ὁ Θεός νά μᾶς ἀξιώσει τούς οὐρανούς καί σέ σᾶς νά δώσει εὐλογίαν καί ὑπομονήν καί ἄλλο κακόν νά μή δοκιμάσητε.
Ὅταν θά μάθετε τό λυπηρόν γεγονός νά μή χαλάσετε τόν κόσμον, νά ἔχετε ὑπομονή.
Τά παιδιά ἄς παίξουν καί ἄς χορέψουν. Ἄς σέ βλέπω νά κανονίσῃς ὅλα ὅπως ξέρεις ἐσύ.
Ὁ ἀγαπητός μου Θεόδωρος ἄς ἀναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα καί νά μήν ἀδικήσῃ κανένα ἀπό τά παιδιά τόν Γέργον νά τελειώσῃ τό σχολεῖον καί νά γίνῃ καλός πολίτης. Τόν Γιάννην ἄς τόν ἔχει μαζί του στή δουλειά. Ἀπό τά μικρά, τόν Παναγιώτη νά στείλης στό σχολεῖο, τήν Βαλεντίνην νά τήν μάθης ραπτικήν. Τήν Φωφόν νά μή χωρίζεσαι ἐν ὅσω ζεῖς.
Είς τόν Στάθιον τάς εύχάς μου καί τήν ὑποχρέωσιν ὅπως χωρίς ἀμοιβήν διεκπεραιώσει ὅλας τάς οἰκογενειακάς μου ὑποθέσεις πού θά τοῦ ἀναθέσητε.
Ὁ παπᾶ Συμεών ἄς μέ μνημονεύσει ἐνόσω ζῆ. Νά δώσης 5 λίρες στήν Φιλόπτωχον, 5 λίρες στήν Μέριμναν, 5 λίρες στοῦ Λυκαστή τό σχολεῖον. Καί ἄς μέ συγχωρέσουν ὅλοι οἱ ἀδελφοί μου, οἱ νυφάδες καί ὅλοι οἱ συγγενεῖς καί φίλοι.
 
Ἀντίο βαίνω πρός τόν πατέρα καί συγχωρήσατέ μου
ὁ ὑμέτερος
Ἀλ. Γ. Ἀκριτίδης
Νομίζω ὅτι ἄν κανείς μᾶς  ρωτᾶ τί εἶναι ἡ Ρωμηοσύνη,  ἡ ἐπιστολή αὐτή τά λέει ὅλα...
http://www.enromiosini.gr/E92C7A14.el.aspx 

Ο Κρις Σπύρου καταγγέλλει ξανά ευθέως τον Κ. Μητσοτάκη για παραχώρηση του ονόματος της «Μακεδονίας» στους Σκοπιανούς.

του Παναγιώτη Σαββίδη
αναδημοσίευση από το "Πρώτο Θέμα", 21-2-2010, σελ 25

Ο πρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης Κρις Σπύρου καταγγέλλει ευθέως τον  και την Ντ. Μπακογιάννη για παραχώρηση του ονόματος και μιλά για διγλωσσία απέναντι στην Ομογένεια των ΗΠΑ

Με μια συνέντευξη-κόλαφο για τον κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο πρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής Ενωσης κ. Κρις Σπύρου καταγγέλλει ευθέως τον πρώην πρωθυπουργό ότι, αποδεχόμενος την είσοδο των Σκοπίων στον ΟΗΕ με τη -δήθεν προσωρινή- ονομασία ΠΓΔΜ, «άδειασε» εσκεμμένα όλη την ελληνική επιχειρηματολογία περί μη χρήσης του όρου «Μακεδονία» από τη γείτονα χώρα. Ο ίδιος κατηγορεί και την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη ότι αντιμετώπισε την ελληνική Ομογένεια στις ΗΠΑ ως «αμερικανάκια», τα οποία κορόιδεψε από κοινού με τον πατέρα της. Μιλά για «καλομαγειρεμένη» πολιτική Μητσοτάκη που άλλα έλεγε δημοσίως, άλλα στους ομογενείς και άλλα προωθούσε κάτω από το τραπέζι.

O Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας κ. Σπύρου είναι πρώην βουλευτής των ΗΠΑ και σημαντικό στέλεχος του Δημοκρατικού Κόμματος στην Πολιτεία του Νιου Χαμσάιρ,που πριν από 17 χρόνια μαζί με άλλους Ελληνοαμερικανούς έπεισαν τον μετέπειτα πρόεδρο Μπιλ Κλίντον να δηλώσει δημόσια:....


«Η χρήση της ονομασίας“Μακεδονία” από τα Σκόπια θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης».

- Πώς από εκείνη την περιβόητη δήλωση του προέδρου Κλίντον, που εξέφραζε απόλυτα τιςελληνικές θέσεις, φτάσαμε 17χρόνια μετά να συζητάμε σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια;

Γι' αυτό θα πρέπει να δώσει απάντηση πρωτίστως ο επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης το 1993, που αποδέχτηκε είσοδο των Σκοπίων στον ΟΗΕ με την ονομασία FYROM, προσωρινή την είπαν, που περιείχε τον όρο «Μακεδονία».
Η εξέλιξη αυτή εξουδετέρωσε τα όσα υποστηρίζαμε τότε, πως η χρήση του όρου «Μακεδονία» στην ονομασία των Σκοπίων θα δημιουργούσε προβλήματα αλυτρωτισμού, οικειοποίησης της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς από τα Σκόπια. Το 1993 αναγνωρίσαμε τα Σκόπια με ονομασία που περιείχε τον όρο «Μακεδονία». Εξαφανίστηκαν τα προβλήματα που υποστηρίζαμε πως θα δημιουργηθούν; Οχι.
Οι Σκοπιανοί ονειρεύονται ιστορίες με τον Μέγα Αλέξανδρο και σύνορα μέχρι τον Ολυμπο. Τα προβλήματα τα βλέπουμε καθημερινά, δεν έχουν εξαφανιστεί.
Ίσως να έχουν ξεχαστεί, όπως είχε πει τότε κάποιος…

- Εννοείτε τον τότε πρωθυπουργό κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη με τη φράση «Ποιος θα θυμάται τη Μακεδονία σε δέκα χρόνια;»…

Δεν ξέρω αν η φράση αυτή τον έκανε προφήτη, αλλά η προφητεία βγήκε. Ουδείς πλέον ασχολείται μετην ουσία του προβλήματος.

- Ναι, αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη σάς ζήτησε το 1993 να βοηθήσετε ώστε να αποτραπεί η αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία» από τις ΗΠΑ.

Δώσαμε έναν αγώνα τότε, γιατί πιστεύαμε πως το πρόβλημα ήταν η χρήση του όρου «Μακεδονία» στην ονομασία των Σκοπίων. Τον Νοέμβριο του 1992 ήρθα στην Αθήνα και συναντήθηκα με αξιωματούχους τής τότε ελληνικής κυβέρνησης, όπως και με την κυρία Μπακογιάνη, που ζήτησε κινητοποίηση της Ομογένειας ώστε να αποτραπεί προσπάθεια της απερχόμενης κυβέρνησης Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια. Βέβαια αργότερα αποδείχτηκε πως εμείς τα «αμερικανάκια»δεν ξέραμε πως η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές.

- Τι εννοείτε; Πως άλλα σας έλεγαν δημόσια και άλλα δρομολογούσαν στο παρασκήνιο;

Είναι προφανές ότι η στρατηγική αυτή εφαρμόστηκε παρασκηνιακά από τον τότε πρωθυπουργό, μετά και την απομάκρυνση του κ. Σαμαρά από το υπουργείο Εξωτερικών. Τον Οκτώβριο του 1992καταφέραμε και πείσαμε τον τότε υποψήφιο πρόεδρο των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον να δηλώσει δημόσια πως εφόσον εκλεγόταν δεν θα προχωρούσε σε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που θα περιείχε τον όρο «Μακεδονία».
Τρεις μήνες μετά, όμως, το ελληνικό λόμπι στην Ουάσινγκτον πήρε εντολή από την Αθήνα να πείσει τον Κλίντον να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της ΜακεδονίαςΌλα προφανώς είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Το 1993 η κυβέρνηση Μητσοτάκη εργαζόταν δημόσια προκειμένου να αποτρέψει τις ΗΠΑ να αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως «Μακεδονία», αλλά παρασκηνιακά ήδη συζητούσε σύνθετη ονομασία που θα περιείχε τον όρο «Μακεδονία». Ήταν «καλομαγειρεμένα» όλα.
Η τότε ελληνική κυβέρνηση, η τότε κυβέρνηση των Σκοπίων και οι ηγέτες των χωρών τής τότε ΕΟΚ τα είχαν βρει για μία σύνθετη ονομασία η οποία περιείχε τον όρο «Μακεδονία». Αυτό που παρέμενε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπιλ Κλίντον, που είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του.
Το ελληνικό λόμπι συνέταξε μία επιστολή προς τον πρόεδρο Κλίντον, ζητώντας του να υποστηρίξει τη νέα θέση της ελληνικής κυβέρνησης για αναγνώριση των Σκοπίων ως FYROM. Εγώ αρνήθηκα να υπογράψω την επιστολή και να συμφωνήσω με κάτι που ήταν αντίθετο με αυτά που πρέσβευαν ο ελληνικός λαός και η ελληνική Ιστορία.
Με απλά λόγια, αναγνωρίσαμε έμμεσα μια χώρα ως «Μακεδονία» την ίδια ώρα που η ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν απλώς μια διοικητική περιφέρεια, η οποία σήμερα διεκδικείται από ακραίους κύκλους στα Σκόπια.

- Δεν φοβάστε με όλα αυτά που υποστηρίζετε μη σας χαρακτηρίσουν ακραίο;

Είμαι ακραίος όσο ακραία ήταν η στάση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών το 1992, όσο ακραίοι ήταν οι αείμνηστοι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου, το 95% του ελληνικού λαού στην Ελλάδα και του 100% των αποδήμων Ελλήνων, που είχαν ταχθεί κατηγορηματικά κατά της χρήσης του όρου «Μακεδονία» στην ονομασία των Σκοπίων.
Θα ήθελα επιτέλους να μας ενημερώσουν πότε άλλαξε η θέση που εξέφρασε δύο φορές το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών αλλά και η απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών της τότε ΕΟΚ το 1991 και το 1992. Και να μην αναφέρω τις δύο φορές που καταψήφισαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες την πρόταση «Nova Macedonia», γιατί περιείχε τη λέξη «Μακεδονία».

Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΞΑΠΑΤΑ......


τοαυτονοητο: Με την κατωτέρω είδηση από το Λιτόχωρο, αποδεικνύεται πλέον πως η  κυβέρνηση ψεύδεται:

Η ακύρωση των παρελάσεων μηχανοκίνητων τμημάτων έγινε υποτίθεται για λόγους οικονομίας (βενζίνες, οδοιπορικά κτλ). Ποια όμως η δικαιολογία για την μη παρέλαση   των πεζοπόρων τμημάτων στο Λιτόχωρο; Μιλάμε πραγματικά για απόσταση λίγων μέτρων από το στρατόπεδο μέχρι την πλατεία του Λιτοχώρου. Ούτε φορτηγό δεν θα χρειαζόταν. Δεν θα έκαιγαν ούτε γραμμάριο καυσίμου...... όμως η υφυπουργός-γλάστρα, Τζάκρη, ανερυθρίαστα απέδωσε την μη παρέλαση δήθεν στην περιστολή εξόδων!!!!! Μα ποιες είναι οι αρμοδιότητες της κυρίας; Το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης υποτίθεται καταργήθηκε για να γίνει το υφυπουργείο της κυρίας και το υφυπουργείο του Μπόλαρη. 

ΠΟΙΕΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥΣ σχεδόν πέντε μήνες μετά τις εκλογές; Η απάντηση είναι ΚΑΜΙΑ....Οι Βορειοελλαδίτες πρέπει να πηγαίνουν όπως πάντα στην Αθήνα για τα θέματα των Υπουργείων τους.......
Αποδεικνύεται λοιπόν πως στην ουσία η κυβέρνηση αποφάσισε την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ (και αναμένουμε και την κατάργησή και των μαθητικών....) ενώ κατήργησε το ΥΜΑΘ μόνο και μόνο για να ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ......Στα ίδια πλαίσια έγινε και η κατάργηση του εορτασμού της 25ης Μαρτίου στις ανά τον κόσμο πρεσβείες μας.
Και για να ελαχιστοποιήσει τις αντιδράσεις μιλάει για οικονομία και διάφορα άλλα φαιδρά....Υπάρχει δυστυχώς εν εξελίξει εθνοκτόνο σχεδίο και δυστυχώς δεν υπάρχει καμία ουσιαστική αντίδραση.... 



Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΝΑ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ - ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ




Έντονες διαμαρτυρίες από τον κόσμο σήμερα στον εορτασμό της επετείου της επανάστασης του Ολύμπου στο Λιτόχωρο, γιατί η κυβέρνηση απαγόρευσε στον στρατό να παρελάσει. Είναι η πρώτη φορά από τότε που εορτάζεται η επέτειος που δεν επέτρεψαν στο Στρατό να παρελάσει, ούτε καν τα πεζοπόρα τμήματα, παρόλο που ακριβώς δίπλα από το χώρο της παρέλασης βρίσκεται το στρατόπεδο"Μπαλανίκα" της 24ης Ταξιαρχίας Λιτοχώρου. Η επέτειος της μεγάλης επανάστασης του Ολύμπου κατά του τουρκικού ζυγού το 1878 εορτάζεται επίσημα από τη δεκαετία του ΄60.
Ο κόσμος άρχισε να διαμαρτύρεται όταν η παρέλαση βρισκόταν προς το τέλος και οι κάτοικοι αναρωτιόνταν
αγανακτισμένοι, γιατί δεν παρελαύνει ο στρατός σε μια επέτειο που αφορά πολεμικούς απελευθερωτικούς αγώνες του λαού μας κατά των Τούρκων κατακτητών.
Η υφυπουργός εσωτερικών Θεοδώρα Τζάκρη που παρέστη στις εκδηλώσεις ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης, όταν ερωτήθηκε γιατί δεν επετράπη για πρώτη φορά στην επέτειο της επανάστασης του Ολύμπου να παρελάσουν ούτε καν τα πεζοπόρα στρατιωτικά τμήματα, απάντησε ότι "γίνονται περιστολές λόγω της οικονομικής κρίσης και ότι είναι απόφαση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας".
Μάλιστα! Μετά την κατάργηση του όρου "Εθνική" από το υπουργείο παιδείας, την κατάργηση του υπουργείου "Μακεδονίας - Θράκης" και την απαγόρευση να παρελαύνουν τα μηχανοκίνητα τμήματα απαγορεύουν τώρα με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης και την παρέλαση των πεζοπόρων στρατιωτικών τμημάτων που δεν έχει καθόλου οικονομικό κόστος.

ΠΗΓΗ: http://lefteria.blogspot.com/2010/02/blog-post_8700.html

Σε ποιόν ανήκει η περιουσία της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου;

gr:Η ανάρτηση αυτή γίνεται,για να δούμε την γνώμη ενός έγκριτου νομικού,του κυρίου Ιωάννη Κονιδάρη,όχι μόνο σχετικά με την περιουσία της μονής Βατοπαιδίου και γιατι είναι ΚΑΘΗΚΟΝ του Γέροντα Εφραίμ να προστατέψει την περιουσία της Μονής, αλλά -ερχόμενοι στα καθ'ημάς- και γιατί είναι ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΑΞΙΜΟΥ να διαφυλάξει την περιουσία της Μονής.

Αναφερόμενος στη νομική φύση των μοναστηριών στο Βυζάντιο, ο έγκριτος νομικός και καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννης Κονιδάρης γράφει«Πλέον πειστική εμφανίζεται η άποψις ότι το μοναστήριον ως σύνολον προσώπων και πραγμάτων είναι αφιερωμένον, ανήκει εις τον Θεόν, επί γης δε διαχειριστής και κηδεμών των υποθέσεων του μοναστηρίου είναι ο ηγούμενος αυτού <13>.

Υπάρχει συνεπώς μία έννοια διακεκριμένης, καταπιστευτικής κυριότητος· ο ηγούμενος έχων άμεσον και κατά παντός στρεφομένην εξουσίαν επί του μοναστηρίου διοικεί τούτο ως κηδεμών, ως καταπιστευτικός διοικητής του μοναστηρίου, το οποίον όμως ανήκει κατά κυριότητα εις τον προστάτην άγιον της μονής, κατ’ επέκτασιν εις τον Θεόν <14>.

Η άποψις αύτη εμφανίζει το πλεονέκτημα ότι είναι γνωστή και εις άλλα δίκαια της αρχαιότητος, προσομοιάζουσα προς το trust του αγγλοαμερικανικού δικαίου <15>, την fiducia του ρωμαϊκού δικαίου <16> και το wakf του μουσουλμανικού δικαίου <17>.»

(Ιωάννου Μ. Κονιδάρη, Το Δίκαιον της Μοναστηριακής Περιουσίας από του 9ου μέχρι & του 12ου αιώνος, έκδοσις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήναι 1979, σελ. 269-270.)

Η περιουσία της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου είναι προσωπική περιουσία της Παναγίας (εφόσον στον Ευαγγελισμό της είναι αφιερωμένη η Μονή), και ο γέροντας Εφραίμ με τους περίπου 110 μοναχούς του είναι οι πιστοί θεματοφύλακες και διαχειριστές αυτού του θείου καταπιστεύματος. Μια κοινοβιακή μονή εξ ορισμού δεν μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει χωρίς περιουσία. Πόσω μάλλον μία από τις μεγαλύτερες μονές (και σε οικοδομημένη έκταση και σε πληθυσμό) όλου του ορθόδοξου κόσμου! Η περιουσία είναι για να μπορεί να συντηρείται και να λειτουργεί σωστά το μοναστήρι, επιτελώντας ανεμπόδιστα το πνευματικό αλλά και το κοινωνικό του έργο. Τίποτα δεν είναι για την “καλοπέραση” των βατοπαιδινών. Η ζωή στο Βατοπαίδι είναι, όπως λέει και το γνωστό απολυτίκιο, ”νηστεία, αγρυπνία, προσευχή”, όπως μπορείτε να δείτε εδώ: Έτσι “καλοπερνούν” οι βατοπαιδινοί “εις βάρος του ελληνικού δημοσίου”.

Όσο για την “χλιδή” της Μονής Βατοπαιδίου, σε τί συνίσταται αυτή; Στο ότι τα κτίρια της μονής (κάποια από αυτά, τουλάχιστον) αναστηλώθηκαν, ανακαινίστηκαν, σοβατίστηκαν, βάφτηκαν, κοσμήθηκαν με μερικές εικόνες και ζωγραφιές; Στο ότι οι πατέρες ΜΟΧΘΟΥΝ για να καταστήσουν την διαμονή των επισκεπτών (και όχι των ίδιων) όσο το δυνατόν πιο ευχάριστη και μη απαγορευτική – στα όρια του μέτρου, βέβαια -, ώστε να βγει ψυχική ωφέλεια; (Πολλοί άνθρωποι που πάνε στο Άγιον Όρος και μετά βρίσκουν τον Θεό, ΔΕΝ θα πήγαιναν αν έπρεπε να μείνουν σε ένα μέρος που θα τους ήταν δυσάρεστο.) Στο ότι οι τουαλέτες όπου πάνε οι προσκυνητές είναι πάντα καθαρές επειδή κάθε λίγο και λιγάκι οι ίδιοι οι μοναχοί ζώνονται την ποδιά τους και τις καθαρίζουν με τα χέρια τους; Στο ότι υπάρχει αρκετό λιτό φαγητό για όλους τους προσκυνητές και τους εργάτες της μονής επειδή οι υπεύθυνοι μοναχοί ολημερίς σκοτώνονται στη δουλειά για να το ετοιμάσουν; Στο ότι η μονή διαθέτει κάποια τεχνικά εργαλεία απαραίτητα για την εκπλήρωση κάποιων υποχρεώσεών τους (μετακίνηση προσκυνητών, ενίοτε και μοναχών, ή έκδοση βιβλίων); Στο ότι η μονή έκανε ιερές μπίζνες και πήρε οικόπεδα για να φτιάξει υπερσύγχρονα και θεοχαρίτωτα θεραπευτικά κέντρα για τους ναρκομανείς και τους αναπήρους, μια οσιακή εκκλησιαστική σχολή που δεν θα είναι φυτώριο ομοφυλοφύλων και αιρετικών, μια κοινωφελή βυζαντινή πολιτεία, και πολλά άλλα;;;;;; Ή μήπως στα τζακούζι που ΔΕΝ υπάρχουν και στα beach parties που ΔΕΝ γίνονται; (Αυτά σταμάτησαν την ημέρα που “κατέκτησε” το Βατοπαίδι η συνοδία του Γέροντα Ιωσήφ και του Γέροντα Εφραίμ πριν από 20 χρόνια.)

Σημειώστε ότι άλλες ανάγκες υπήρχαν τα παλιά χρόνια, και άλλες τώρα. Στα χρόνια μας, πράγματα όπως η φιλοξενία σε μοναστήρια, η προβολή της εκπληκτικής άγνωστης βυζαντινής μας κληρονομιάς, οι δημόσιες σχέσεις, η ίδρυση και η λειτουργία δυνατών φιλανθρωπικών κέντρων είναι πιο απαραίτητες από ποτέ. Βέβαια, αυτά δεν είναι η κύρια υποχρέωση του μοναχού (η οποία είναι η άσκηση και η υπερφυσική προσευχή, που δεν λείπει καθόλου από το Βατοπαίδι), αλλά κάποιος τελοσπάντων πρέπει να τα κάνει!!!

Σήμερα η Νέα Τάξη – Παγκοσμιοποίηση έχει βαλθεί να μας διαλύσει όλους… Και πώς μπορεί και επιβάλλει αυτά που θέλει; Μα, φυσικά, μαζεύοντας όλους τους πόρους και όλη την δύναμη στα χέρια της! Γιατί να μην συγκεντρώσουν και οι καλοί κάτι για να μπορούν και αυτοί να κάνουν τα δικά τους;;;;;;; Ας υπάρχει και κάποιος με δύναμη που να σκέφτεται τον κοσμάκη! Είναι επιτακτική ανάγκη για όλο τον κόσμο να υπάρχουν μεγάλοι παράγοντες στην κοινωνία που να μην αφήνουν όλη την πίτα στους εχθρούς της ανθρωπότητας και να έχουν την δυνατότητα να πηγαίνουν κόντρα, λ.χ., στους εμπόρους ναρκωτικών (βλ. ΑΙΣΧΟΣ! Στις λίστες αναμονής του ΟΚΑΝΑ 5.261 ναρκομανείς!). Ένας τέτοιος παράγοντας γινόταν η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου…

Ο γέροντας Εφραίμ είναι ένας πνευματικός στρατηλάτης που έχει προτεραιότητες πολύ διαφορετικές από τις γνωστές των εκκοσμικευμένων ή και καλοπερασάκηδων ρασοφόρων. Είναι ένας αληθινός ασκητής (όπως μαρτυρά όλη η διαβίωσή του και το γεμάτο αυταπάρνηση βαρύτατο καθημερινό του πρόγραμμα και οι τόσοι άνθρωποι που έχει βοηθήσει και βοηθάει) και οραματιστής.

Άλλοι είναι αυτοί που έχουν να κερδίσουν από την επιδιωκόμενη εξουδετέρωση της Μονής Βατοπαιδίου(Μονής Αγίου Διονυσίου), όχι ο κόσμος.

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

πηγή:vatopaidiwordpress.blogspot.com

Free Blog Counter